جنگ ویتنام یکی از طولانی‌ترین عملیات‌های نظامی ایالات متحده بود که در آن ارتش آمریکا در سراسر این کشور آسیایی و کشورهای اطراف آن، در برابر مجموعه‌ای از دشمنان مختلف قرار گرفت. این درگیری در سراسر آمریکا با نقدهای گسترده‌ای مواجه شد و بر همه‌چیز، از سیاست‌های عمومی گرفته تا فیلم‌های سینمایی، تأثیر گذاشت. در واقع، برخی از بهترین فیلم‌های جنگی ساخته‌شده، جنگ ویتنام را به تصویر کشیده‌اند؛ از جمله Platoon، The Deer Hunter و Apocalypse Now.

فیلم آخر یکی از مشهورترین صحنه‌های هلیکوپتری تاریخ سینما را دارد؛ صحنه‌ای که به دلیل موسیقی‌ای که سربازان هنگام آغاز یورش خود پخش می‌کنند، «Ride of the Valkyries» نام گرفته است. آن‌ها سوار بر هلیکوپتر مشهور UH-1 Iroquois هستند که میان نیروهای نظامی بیشتر با نام «Huey» شناخته می‌شود. در این صحنه، درهای تمام هلیکوپترها باز است که اتفاق غیرمعمولی نیست. در واقع، در بیشتر دوران استفاده از UH-1 در این درگیری، باز بودن درها تقریباً به یک استاندارد تبدیل شده بود و دلیل آن نیز وقتی کمی به موضوع فکر کنید، کاملاً منطقی است.

باز بودن درها امکان سوار و پیاده کردن سریع‌تر نیروها را فراهم می‌کرد و برای تیربارچی مستقر در در نیز ضروری بود؛ زیرا سلاح او هم فضای زیادی اشغال می‌کرد و هم از کناره‌های هلیکوپتر بیرون می‌زد. البته مواقعی وجود داشت که درها باید بسته می‌شدند که این موضوع عمدتاً به ارتفاع پرواز بستگی داشت، اما با توجه به نقش‌های عملیاتی مختلفی که UH-1 در طول جنگ ویتنام بر عهده داشت، باز نگه داشتن درها برای بیشتر مأموریت‌ها به رویه استاندارد عملیاتی تبدیل شد. در نتیجه، دیدن تصویری از یک Huey با درهای باز، به یکی از تصاویر نمادین جنگ ویتنام تبدیل شده است.

UH-1 Huey به‌ندرت هنگام پرواز درهایش را می‌بست

اگرچه ارتش آمریکا دیگر از Huey استفاده نمی‌کند، این هلیکوپتر در ویتنام به‌سرعت نحوه عملیات با هلیکوپتر اصلی چندمنظوره خود را تغییر داد. این هواگرد در ابتدا برای داشتن تیربارچی در قسمت درها طراحی نشده بود؛ همان‌طور که نام آن نیز نشان می‌دهد: UH-1 یک هلیکوپتر چندمنظوره است. با وجود این، مأموریت‌هایی که انجام می‌داد در نهایت به تیربارچی‌هایی برای حفاظت از هلیکوپتر هنگام فرود یا برخاستن نیاز داشت.

تیربارچی مستقر کنار در با اجرای آتش سرکوبگرانه یا شلیک به تهدیدهای مشخص، از هلیکوپتر، خدمه آن و نیروهایی که در حال سوار یا پیاده شدن بودند محافظت می‌کرد. از آنجا که Huey برای حضور تیربارچی‌ها طراحی نشده بود، خود درها به مانعی تبدیل می‌شدند. معمولاً این هلیکوپتر با در ساخته و پرواز می‌کرد اما داخل آن خبری از صندلی نبود. این کار برای سریع‌تر پیاده کردن نیروها انجام می‌شد؛ بنابراین صندلی‌ها را خارج می‌کردند و درها باز نگه داشته می‌شدند.

تصاویر مربوط به این درگیری اغلب نیروهایی را نشان می‌دهند که پاهایشان را از هلیکوپتر بیرون انداخته‌اند. با این حال، اگرچه هلیکوپتر آن‌ها را به میدان نبرد می‌برد و بازمی‌گرداند، سربازان دوست نداشتند زمانی که Huey به زمین می‌رسید، خیلی به آن نزدیک باشند. دلیلش این بود که هلیکوپتر هدفی ایده‌آل برای نیروهای ویت کنگ محسوب می‌شد و جان همه افراد داخل آن را به خطر می‌انداخت. Huey گاهی در ارتفاعات بالاتر با درهای بسته پرواز می‌کرد؛ زیرا حتی در جنگل‌های ویتنام نیز هوا در ارتفاع چند هزار فوتی سرد است. اما در بیشتر دوران استفاده از آن در جنگ ویتنام، هلیکوپتر نمادین UH-1 Huey با درهای باز فعالیت می‌کرد.